టిక్కెట్ చెప్పించిన కబుర్లు:

మొట్ట మొదటి సారిగా రాజధానికి రావటం తటస్థించింది. ఆనందంగానూ ఉంది. ఫ్లైట్ ఎక్కి వచ్చినా నేను టికెట్టు కొనలేదు. "మరి ఎలా వచ్చవు? ఎవరూ పట్టుకోకుండా ఎలా మానెజ్ చెసావ్??" అని మొదలుపెట్టారు?? చెప్పేది వినండి. టికెట్టు కొనలేదు అంటిని కాని, టికెట్ట్ లేకుండా ప్రయానించాను అన్నానా?? నాకు నేనుగా వెళ్ళీ, క్యూలో నిలబడి కొనలేదు అని ఉద్ధేశ్యం. ఓ మాట చెప్పా అంతే..(దీనికే కాదు, చిరంజీవి సినిమా అయ్యినా) పనులు జరిగిపొతాయి, ఈ కిశోర్ గాడంతే ;-) అయినా రైల్వే ఫ్లాట్ ఫారం మీద గుమ్మిగూడిన జనం మధ్యలోకి చొచ్చుకుపోయి, ఇస్త్రీ చొక్కా నలిగిపొతున్నా, క్రాఫు చెదిరిపోతున్నా, ఇంకా ఎలాంటి భయాలు ఉన్నా, వెళ్ళి టికెట్టు సాధించడమే గొప్ప విజయం అనిపిస్తుంది నాకు. ఎప్పుడో చదివిన తెలుగు నవల "అసమర్ధుని జీవయాత్ర" లో ఒక సన్నివేశం అది. ఎందుకో టికెట్ట్ మాట చెప్పగానే నాకు అదే గుర్తువస్తుంది. ఎటూ గుర్తు వచ్చింది కదా, దాని గురించే మాట్లాడుకుందాం.

"అసమర్ధుని జీవయాత్ర" అంటే ఏమిటంటే ఏమి చెప్తాం? ఒక అసమర్ధుని జీవితం.. అంతే!! మర్రీ అలా గుర్రుగా చూడకండి.. నిజంగానే ఒక అసమర్ధుని జీవితం అది. ఇప్పుడు మనం అర్ధం చేసుకోవాల్సినివి "అసమర్ధుడు ఎవరు?", "జీవ యాత్ర ఎలా ఉంటుంది" అనే. ఇప్పటికిప్పుడు నేను మీకు పసందైన బిర్యాని, మాంసపు ముద్దా పెట్టాననుకోండి, మీరు ఏమి తీసుకుంటారో నాకు తెలుసు. కానీ అదే మీరు ఏ అడవిలోనో తప్పిపోయి, మూడు రోజులుగా తిండి లేక అలమటిస్తున్న వేళలో పడున్న కుందేలును చూస్తే.. ఇప్పుడు ఏమి చేస్తారు? నేను తినను, నాకు బిర్యానియే కావాలి అంటే కుదురుతుందా?? దాని కోసమే కూర్చుంటే ప్రాణం నిలుస్తుందా?? ఈ అడవేమిటి?? కుందేలు ఏమిటి?? అని ఆలోచిస్తున్నారా?? సరే.. ఇందాక రైలు టికెట్ట్ గురించే చూద్దాం. వెళ్ళాలి అనుకున్నప్పుడు ఎలా అయినా సాధించాలి. ఇది నాతో అయ్యె పని కాదన్న సంశయం ఉన్నా, నేనెందుకు తెవాలి అన్న అహం అడ్డు వచ్చినా, అవి రైలును ఆపలేవు, గమ్యం చెరాలంటే, రైలే ఆసరా. రైలులో ప్రయాణించాలి అంటే టికెట్టు కావాలి. గమ్యం కావాలి అనుకుంటే టికెట్టు సంపాదించాలి. మనం కూర్చున్న దగ్గరకు రాదు. (ఒక వేళ వచ్చినా మన ప్రయత్నంతోటే) రైలుకి మన సంఘర్షణ అనవసరం. దాన్ని పాటికి అది పోతుంది. అడవిలో బిర్యాని కోసం ఎదురుచూడడం, ఏమీ చెయ్యకుండా టికెట్ట్ రావాలనుకోవటం అసమర్ధత. పరిస్థుతుల బట్టి మనల్ని మనం మార్చుకోలేకపోవటం అసమర్ధత. ప్రయత్నలోపానికి అనేకానేక కారణాలు చెప్పి, స్వనింద నుండి తప్పించుకోవటం అసమర్ధత. అయితే రాజిపడాలి లేకపోతే చొచ్చుకుపోవాలి. దేన్నీ చెయ్యకపోతే అసమర్ధత.

రైలు టిక్కెట్టు దొరక్కపోతే నేను దండగా?? అని ప్రశ్న రావచ్చు. కాదు అన్నది సమాధానం. ప్రయత్నించాక కచ్చితంగా మనకు నచ్చిన ఫలితం రావాలని లేదు. రాదెమో అన్న భయంతోనో, అపనమ్మకంతోనో అసలు ఏమీ చెయ్యకపోవటం అసమర్ధత. ఈ నవల్లో ముఖ్యపాత్ర సీతారామరావు ది. ఇతని గురించే కథ అంతా!! ఇతని సంపూర్ణ స్వభవాన్ని మనకు పరిచయం చెయ్యటానికి రచయిత, సీతారామారావు కన్న కల ద్వారా చెప్తాడు. ఒక రోజు కలలో మనవాడికి, పార్వతీ పరమేశ్వరులు ప్రత్యక్షమై వరం కోరుకోమంటె, "ఆకలి ఉండాలి. ఆకలి అనిపించగానే పంచభక్ష్యపరమన్నాలు లభ్యమవ్వాలి" అని వరం అడుగుతాడు. అంటే తనకు ఆకలి విలువ తెలుసు, ఆకలిలేని మనిషి ఎంత నిర్లిప్తంగా ఉంటాడో ఊహించగలడు. అందుకే ఆకలి ఉండాలి తనకు, సమస్య కావాలి తనకు. కానీ ఆకలి తీర్చుకోవటం కోసం అతను ఏమీ చెయ్యడు, అవే తన ముందుకు రావాలి. పరిష్కారం అక్కరలేదు, సమస్య తీరితే చాలు, దాని కోసం యాతన వద్దు. అందుకే అతనిది అసమర్ధత.

ఇక జీవయాత్ర!! మనకు తెలియ్యందా జీవితం?? మనం కొసాగించటం లేదూ?? అయినా చెప్పు అంటే ఆ రైలు లాంటిది అని చెప్పచ్చేమో. మన ఆలోచనా సరళి, మన విధివిధానం, మన అచారాలు, అలవాట్లు ఇవ్వనీ మనకు రైలు అనే జీవితాన్ని అనుభవించడానికే. దాని ద్వారా మనమనుకున్న గమ్యానికి చేరటమే!! మార్పులు సహజం, ఎందుకంటే ఇప్పటికన్నా మున్ముందు ఇంకా బాగుండాలి అని మన తాపత్రయం. ఆ మార్పులను ఆదరించకుండా మనకి అలవాటు అయ్యినదానితోనే నెట్టుకురావటం అవివేకం. ఇప్పుడే కాదు, ఇంకో పది సంవత్సరాల తర్వాత టికెట్టు కోసం జనం పోగుబడి ఉండచ్చు. కానీ అత్యాధునిక విధానాలతో సులభంగా దొరికితే కాదనుకోవటం మూర్ఖత్వం. నవల పూర్తి అయ్యేసరికి సీతారామారావు జీవితం పూర్తిగా విఫలం అని తెలుస్తుంది. కానీ ఆ సీతారామారావు మనలో కూడ ఎదో మూలన నక్కి, హఠాత్తుగా బయటకు వస్తాడేమో!! మిమల్ని మీరు జాగ్రత్తగా పరికించుకోండి అని చెప్పినట్టుగా అనిపిస్తుంది నాకు.

"కథ కంచికి, మనం ఇంటికి" అని అనలేను. నేను కథ చెప్పలేదు, కథను పరిచయం చేశా!! చదివిన ప్రతీ సారి కొత్త కోణం ఆవిష్కృతవముతుంది. మీకు వీలుచిక్కినప్పుడు సీతారామారావుని పలకరించండి. కోఠీ వీధుల్లోనే కాదు, ఇంటర్నెట్ లోను ఉన్నాడు (ఎక్కడయినా కలిస్తే నేను ఇక్కడ చెప్తా) .. వెతికి పట్టుకోండి, :-)